Rombout Vandermeiren, Project Manager bij Fx-Motion, heeft drie jaar ervaring in de internationale film, tv- en broadcast industrie.
U bent al zeer lang actief binnen de 3D wereld kunt u ons vertellen hoe een stereoscopische film werkt?Rombout Vandermeiren: Algemeen gezien is een stereoscopische film een weergave waarbij we het effect krijgen dat de objecten die deel uitmaken van de film, uit het doek tevoorschijn lijken te komen. De kijker krijgt zodanig de illusie dat hij zich letterlijk in de film bevindt. Er zijn verschillende methodes om deze 3D-effecten in de filmzalen te creëren. In de loop der tijden zijn er steeds andere en verbeterde technologieën ontworpen om dit effect te verwezenlijken. Nu bekijken we de films nog met een speciaal brilletje. Het linker- en het rechteroog krijgen ieder een aparte film te zien. Deze films verschillen echter enkel subtiel in perspectief. Onze hersens interpreteren deze verschillen en vertalen dit voor ons in “3D” beelden. Dit is eigenlijk exact hetzelfde als hoe onze hersens, via onze beide ogen, de werkelijkheid in “3D” ervaren in het dagelijks leven. De film wordt als het ware twee maal opgenomen en twee maal vertoond. Het licht verschillend perspectief tussen beide beelden ontstaat door het draaien van de volledige film met twee camera’s tegelijkertijd. Deze staan zoals de menselijke ogen naast elkaar en bewegen steeds synchroon. Voor het nog iets ingewikkelder te maken kunnen beide camera’s, zoals onze ogen, “scheel” kijken om op een correcte manier het object in focus weer te geven. In de filmzalen, naargelang de techniek, worden beide beelden door elkaar of snel afwisselend na elkaar geprojecteerd. De projectorfilters en het brilletje zorgen ervoor dat het juiste oog enkel de beelden in het juiste perspectief te zien krijgt.
Sinds enkele jaren is er een enorme groei en vraag naar zulke films.
Vandermeiren: De technologie van stereoscopische films bestaat al zeer lang. Vooraleer de eerste film –begin 20ste eeuw- commercieel vertoond werd, was er reeds een lange periode van experimentele stereoscopische fotografie vooraf gegaan. Deze eerste presentaties hadden nog zeer veel technische gebreken waardoor het enkel bleef bij een technologische rage. Al was er van begin af aan genoeg aantrek tot deze visualisatie techniek bij regisseurs, producers en investeerders, om deze technologie in leven te houden. Omwille van de toenmalige technische limitaties, economische depressies en de tweede Wereld Oorlog, is deze technologie nooit echt doorgebroken in de publieke cinema. Er volgde een nieuwe opmars in de jaren ‘90 en begin 2000. Met nieuwe en technologisch sterk verbeterde digitale projectoren, lenzen, filters, schermen en brillen is deze nog steeds “speciale” manier van film kijken terug populair geworden.
Moeten de filmzalen speciaal voorzien zijn?
Vandermeiren: Dat hangt af naargelang welke techniek verkozen wordt. De bioscoop zal speciale projectorfilters en/of projectieschermen en “3D-brilletjes” moeten aankopen. Er zijn twee verschillende projectieschermen. Je hebt enerzijds de gewone schermen en anderzijds de meer reflectieve maar duurdere zilverschermen. Er zijn veel verschillen in technologie, prijs en kwaliteit van de projectorfilters en 3D brilletjes.
Denkt u dat de toekomst nog veel te bieden heeft?
Vandermeiren: Er worden steeds nieuwe, meestal duurdere, maar betere technieken ontworpen. Ook technologieën waardoor geen 3D-brilletjes meer vereist zijn, zijn reeds commercieel beschikbaar op de consumentenmarkt. Philips brengt bijvoorbeeld een verbeterde stereoscopische tv uit in 2011. Deze zal de 3D beelden uitstralen in maar liefst 7 verschillende richtingen, dit aan de hand van een geribbelde lens voor het scherm, zodanig zal men van overal in de kamer het 3D effect kan waarnemen. Meer beperkte vormen van stereoscopische displays zijn buiten de TV industrie ook reeds beschikbaar in tal van gsm’s en andere hand-held devices.
Tenslotte: Welke 3D stereoscopische film vindt u momenteel de beste?
Vandermeiren: Persoonlijk vind ik de technologie op dit moment nog niet matuur genoeg voor echt te kunnen genieten van een 3D-film. Er zijn nog te veel minpunten aan deze techniek verbonden zoals de minder warme kleuren en minder scherpe details, de verminderde helderheid en contrast. Echter is het slechts een kwestie van tijd vooraleer deze mankementjes weggewerkt zullen zijn. Ook wanneer ik deze tekortkomingen buiten beschouwing laat, kan ik niet zeggen dat ik een gewone stereoscopische film als mooier of beter ervaar door het 3D-effect. Dit wil niet zeggen dat ik niet geloof in verbeterde en intensere ervaringen door deze “nieuwe” visualisatie techniek. Volgens mij moet deze technologie aanzien worden als een evenwaardige aanvulling van de huidige visualisatie technieken. Deze die naast alle andere formaten hun eigen unieke belevingservaringen heeft als karakter. Ik vergelijk het het liefst met de verschillen tussen een boek en een film. Beide zijn totaal anders, ieder uniek en met hun eigen charmes. Ze moeten op de juiste manier gehanteerd worden. Er kan niet gezegd worden dat het ene medium beter is dan het andere, of het ene het andere kan vervangen. Zo zal volgens mij de stereoscopische film de klassieke film nooit kunnen vervangen, maar wel aanvullen naargelang de specifieke kenmerken van een bepaalde film en de intenties van de regisseur.

0 reacties:
Een reactie posten