maandag 29 maart 2010

Leven op straat is geen kinderspel


Dalila Gerlani (39) is de oprichtster en bezielster van Favos de Mel. Zij was zelf een straatkind in de favelas van Rio.

De grote armoede en kinderverwaarlozing is met de jaren toegenomen in grootsteden zoals in Rio De Janeiro in Brazilie. Door het tekort aan opvang en het niet kunnen betalen van onderwijs, belanden veel kinderen met hun weinige bezittingen op straat.

Dalila was zelf een straatkind toen ze jong was, omdat haar moeder haar in de steek liet. Leven op straat is zo gevaarlijk is en verkrachting bijna elke dag voorkomt, heeft ze zich altijd voorgedaan als een jongen. ‘Dit was de enige manier voor mij om niet verkracht te worden’. Ze heeft dit enkele jaren kunnen volhouden. Ze is ongetwijfeld één van de vele kinderen in de wereld die dit meegemaakt hebben. Dit heeft haar het idee gegeven om een opvangtehuis op te richten voor kinderen die net zoals zij op straat leefden. Als naam koos zij “Favos de mel” dat staat voor honingraat. Dankzij de Belgische v.z.w. Kinderen van Rio, die Favos de Mel al steunt  sinds 1992, kan de werking van de school gegarandeerd worden. Het tehuis Favos de Mel is gelegen in Caxias, één van de armere wijken van Rio. Hier wonen ongeveer drie miljoen mensen. Brazilie heeft een groot economisch potentieel en heeft grote rijkdommen, toch investeert de overheid te weinig om het probleem van de straatkinderen op te lossen. De kloof en het contrast tussen arm en rijk blijven groot.

Hard-knock Life

De rijken vinden dat ze de armen niet moeten helpen omdat ze bestolen worden. De armen zeggen dan weer dat  ze moeten stelen omdat de rijken hen toch niet helpen. De prachtige natuur, de mooie stranden, het carnaval en het voetbal, staan in schril contrast met de sloppenwijken. Deze “favelas”, waar de vervuilde beekjes en open rioleringskanaaltjes tussen de  krotten lopen. Vele gezinnen en families moeten overleven in deze zelf in elkaar geknutselde huisjes. De gemiddelde oppervlakte van deze huisjes ligt rond  tien à twaalf vierkante meter. Hier wonen ze met acht tot tien mensen, opeengepakt, zonder de minste privacy. ‘Ik heb toestanden gezien die je niet in woorden kunt uitbrengen’, zegt Mieke Van Laeke, mede sponsor van de v.z.w. Kinderen van Rio. Eén derde van de bevolking van groot Rio, zo’n zes miljoen mensen, leeft en woont in de favelas. Een zesde van de Braziliaanse bevolking leeft onder de armoedegrens. Deze cijfers zijn redelijk verontrustend. Herman Costima wou daar iets aan doen.

Hij sponsort en helpt Favos De Mel als sinds 2003. Toen hij voor de eerste keer naar de favelas trok om er een film te maken, zag hij de gruwelijke wereld waarin de mensen wonen of er toch proberen te wonen. ‘Vele komen met tranen in hun ogen terug na hun bezoek aan de favelas’. Bij zijn thuiskomst startte hij meteen met het monteren van zijn film. Naarmate de film tot stand kwam, nam hij het besluit om Favos De Mel mee te sponsoren. Per jaar doet hij een gift van duizend euro, maar daar blijft het niet bij. Hij gaat samen met de v.z.w. Kinderen van Rio twee maal per jaar naar de school Favos De Mel, om renovatie-werken te verrichten aan de school. Natuurlijk gaan ze dan ook na of het geld wel goed besteed word. Het geld dat de school draaiende houdt, komt er door het aantal giften en acties die worden ondernomen in België. Er is zo’n tweeduizendvijfhonderd euro per maand nodig om alle kosten te kunnen dekken. De laatste grote actie die de v.z.w. heeft gedaan was “Samba Local” in het Antwerpse “Café Local”. Daar zijn ongeveer vijfhonderd mensen komen dansen om geld in te zamelen. Deze actie bracht zo’n vijftienduizend euro op, een vorige actie was een etentje met als kok de alom gekende twee sterren chef Wout Bru. Dit bracht zo’n zesduizend euro op.

Te hard werken

De lage lonen liggen aan de basis van de kinderverwaarlozing. Ouders die verplicht worden 60 of 70 uur per week te werken om voldoende geld te verdienen om te kunnen overleven, hebben geen tijd of aandacht voor hun kinderen. De kinderen zelf worden ook ingeschakeld om  voor inkomsten te zorgen. ‘Ze zoeken in vuilnisbelten naar materialen die ze kunnen hergebruiken of te verkopen’. De straat is hun leefwereld. Ruim vier miljoen kinderen genieten van geen enkele vorm van onderwijs. Slechts één kind op drie die naar school gaat, maakt de lagere school af en dan nog wel in een gemiddelde periode van twaalf jaar, in de plaats van de gebruikelijke acht jaar.

In 1992 woonde Dalila met 24 kinderen samen in één gedeelte van het huidige tehuis. Zij was de moederfiguur die voor al deze kinderen zorgde. Ze sliepen en leefden samen in één ruimte die overdag dienst deed als leefruimte en 's nachts als slaapzaal. Geld voor matrassen was er niet en iedereen sliep met enkele dekens op de grond. ‘Het waren geen gemakkelijke tijden maar de kinderen waren wel veilig bij mij’. Keuken, sanitair en slaapvertrek werden in 1994 en 1995 bijgebouwd. Tegenwoordig is Favos de Mel een dagverblijf waar een 60 tal kinderen van zeven uur ‘s morgens tot zeven uur ‘s avonds verblijven. Alle kinderen worden ‘s morgens als ze toekomen gekleed, krijgen eten en gaan naar school. 

Toekomst dankzij onderwijs

Onderwijs en opleiding zijn de steunpilaren voor een betere toekomst, daarom word er ook in Favos de Mel veel aandacht aan besteed. Het niveauverschil tussen openbaar onderwijs en het privé onderwijs is heel groot. Weinig kinderen uit het openbaar onderwijs slagen voor het ingangsexamen voor hogere of universaire studies. De slimste kinderen van Favos de Mel gaan naar privé scholen waarvoor het onderwijs moet betaald worden. Alle kinderen krijgen van jongs af aan bijlessen. Het project werpt vruchten af. De eerste kinderen volgen met succes hoger of universaire onderwijs. Voor ieder kind word aan de toekomst gewerkt volgens zijn of haar mogelijkheden.  Van de driehonderdvijftig kinderen die in de loop der jaren in Favos de Mel hebben verbleven is slecht één kind terug op straat terecht gekomen. Omdat het aantal straatkinderen in Favos de Mel bleef stijgen groeide het basistehuis uit zijn voegen. Daarom werd beslist een tweede tehuis bij te bouwen. 

De droom gaat verder

Het werd Favos de Mel twee. Het is gefinancierd met 220.000 euro aan Belgische giften, de bouw duurde drie jaar. In november 2003 werd het tehuis geopend in aanwezigheid van de Belgische consul en de plaatselijke autoriteiten. De kinderen verblijven hier in een soort van semi-internaat, van maandag tot vrijdag. Meestal krijgen ze voor het weekend een voedselpakket mee, waarvan dan heel het gezin kan meegenieten. Probleemgezinnen worden ondersteund en begeleid door een team van psychologen, pedagogen en sociale assistenten. Voor ieder probleem word naar een gepaste oplossing gezocht. In Favos de Mel vinden de kinderen de rust, het evenwicht en de structuur die ze thuis niet hebben.

Voor meer informatie om de v.z.w te sponsoren kun je terecht op facebook of op www.donorinfo.be en doorklikken naar Kinderen Van Rio.

0 reacties: