maandag 10 mei 2010

Vuvox

Pro-Costimani

Bijsluiter: Journalistiek wondermiddel!




















Lees de hele bijsluiter heel aandachtig door voordat u Arno Costima ten dienste neemt.

Bewaar deze bijsluiter. Het kan nodig zijn om deze nog eens door te lezen.

Hebt u nog vragen raadpleeg dan deze blog www.arnocostima.blogspot.com
Dit hulpmiddel is aan u of andere voorgeschreven.

Geef deze bron van inspiratie door aan anderen. Dit geneesmiddel kan onmogelijk schadelijk zijn voor uw bedrijf.

Wanneer één van deze bijwerkingen ernstig wordt of als er bij u een bijwerking optreed die u niet had verwacht zult u er geen spijt van krijgen.

In deze bijsluiter:

Waarom is arno journalistiek gaan studeren?
Waar wil hij over 5 jaar staan in de media?
Mogelijke bijwerkingen.
Aanvullende informatie. 

1. Waarom is arno journalistiek gaan studeren?

De media heeft mij al van kinds af aan gefacineerd. Mijn ouders hadden sinds mijn geboorte al een tv-winkel. De televisie heeft dus een enorme invloed gehad op mij. Bart Peeters is mijn groot voorbeeld. Hoe hij shows en tv- programmas presenteert is gewoon geweldig. De chaos en het enthousiasme dat hij uitstraalt is wat mij er toe heeft gezet om journalistiek te gaan studeren om later ook zo’n programma’s te maken.

2. Waar wil hij over 5 jaar staan in de media?

Zolang het iets te maken heeft met televisie en media ben ik al zeer blij. Maar de droom is toch voor Woestijnvis te gaan werken. Ik denk dat ik met mijn creatief denkvermogen en de volle honderd percent inzet, er misschien wel kan geraken. Maar dat zal de toekomst uitwijzen.

3. Mogelijke bijwerkingen

Harde werker
Creatieve ideen
Nieuwschierig
Leergierig
Werkt zowel graag voor als achter de camera.
Sociaal
Vastberaden
Honderd percent inzet in alles wat hij graag doet!

4. Aanvullende informatie

Ik ben reeds al afgestudeerd als kinderverzorger in het schooljaar 2008-2009. Ik heb echter ook een functie binnen het kazou netwerk van de C.M. Er zit dus nog veel kind in mij en zorgt ervoor dat alles speels en leuk blijft.


Wereldrecord langste tafel brengt gemeente samen

Op zaterdag 3 juli 2010 doet Schiplaken een gooi naar het wereldrecord ‘Langste Tafel’. Het centrum en de burggraaf Terlindelaan, goed voor zowat anderhalve kilometer asfalt, moeten dan veranderen in één lange feesttafel.

“Al een jaar geleden zijn we met ons drieën op het idee gekomen”, zegt Rajan Hendrickx die samen met Stefaan Croonen en Ivan Fasano de organistatie in handen hebben genomen. “We waren een pint aan het drinken en aan het fantaseren hoe we alle Schiplakenaren nog eens bijeen kunnen krijgen, zoals dertien jaar geleden, bij de viering van 100 jaar Schiplaken. Hij had het feest toen van de eerste rij meegemaakt, vond het een schot in de roos. Mensen die elkaar elke dag voorbij lopen stonden met elkaar te praten en er was echt een gevoel van samenhorigheid. En dat is wat het trio terug willen crieeren. Het wij-gevoel terug in Schiplaken krijgen. Schiplaken dreigt in te dommelen en dat wil ‘S.O.S’ of ‘Schiplaken Op Straat’ voorkomen. “Het wordt een overgetelijk feest”, zegt initiatiefnemer Rajan.

Vlamingen zijn Bourgondiërs. Ze zitten graag aan een feesttafel. Maar eetfestijnen zijn er meer dan genoeg. Het trio wil er iets heel speciaal van maken en daarom gaan ze een gooi doen om een wereldrecord te verbreken. Maar liefst dan een anderehalvekilometer feesttafel. Om de menu’s zo simpel mogelijk te maken om zoveel monden te voeden zullen er na 5 tafels kip aan het spit kramen staan. Croonen verklapt ons het menu: “Om 18u serveren we dan kip met appelmoes met een gemengd slatje en brood, een drankje en nadien een dessert voor 12 euro”. “Dat gaat er bij iedereen wel in”, zegt Stefaan Croonen.

Om dit alles te kunnen te betalen zijn er tal van sponsoren en vrijgevige buurtbewoners. En de opbrengst? Die gaat naar cliniclowns, maar ook naar de jeugdbewegingen van onze gemeente”.

De scouts van Heven, Boortmeerbeek en Haacht-Station gaan in mei als blikvanger een grote tafel met stoelen sjorren om de aandacht van de voorbijgangers te trekken. Tegen de avond zullen er enkele muziek groepen komen spelen die de sfeer helemaal tot zijn recht zal brengen. De langste tafel zal dan plaats moeten maken voor de langste toog.

Horen, zien en genieten in Mechelen


Wie het nog niet had opgemerkt maar op tal van plaatsen in de binnenstad van Mechelen vind je de slogan Mechelen hoort stemmen terug, maar wat is dit nu eigenlijk. Vierenveertig jaar geleden ontstond het Festival van Vlaanderen te Mechelen, onder de vleugels van de Dienst Cultuur van de Stad Mechelen en werd het één van de acht afdelingen van het Festival van Vlaanderen. Sinds 2002 is het Festival van Vlaanderen-Mechelen georganiseerd als een zelfstandige vzw, die echter een sterke band met de Stad Mechelen behoudt.
Vanaf het seizoen 2010 slaat het Festival een nieuwe richting in en kiest het voor een sterk profiel. Mechelen hoort Stemmen is de nieuwe naam voor de concertreeks van het Festival van Vlaanderen in de stad Mechelen. Tal van binnenlandse en buitenlandse artiesten zullen hier hun stem laten horen voor het luisterend oor van de toeschouwers.
Naast de werking in Mechelen zelf, organiseert het Festival van Vlaanderen-Mechelen ook concerten in samenwerking met locale besturen en culturele verenigingen van de provincie Antwerpen. Tijdens deze concerten zijn aanstormend talenten of de gevestigde waarden uit eigen land te bewonderen. Bonheiden, Brasschaat, Heist-op-den-Berg, Lier, Malle, Puurs en Schilde profileren zich reeds jaren met groeiend enthousiasme als Festivalstad. Op het programma staan ondermeer Barok uit Vlaanderen en Italië, Hommage aan Robert Schumann. Dertig jaar Les Arts Florissants wordt gevierd in Mechelen!, Lied en romantiek,Hendrickje Van Kerckhove en Kryptos Quartet, BL!NDMAN & Huelgas Ensemble, Vlaams Radio Koor, Collegium Vocale en Josse De Pauw brengen Ruhe al deze artisten zullen in de binnenstad van Mechelen te zien zijn.

maandag 29 maart 2010

Leven op straat is geen kinderspel


Dalila Gerlani (39) is de oprichtster en bezielster van Favos de Mel. Zij was zelf een straatkind in de favelas van Rio.

De grote armoede en kinderverwaarlozing is met de jaren toegenomen in grootsteden zoals in Rio De Janeiro in Brazilie. Door het tekort aan opvang en het niet kunnen betalen van onderwijs, belanden veel kinderen met hun weinige bezittingen op straat.

Dalila was zelf een straatkind toen ze jong was, omdat haar moeder haar in de steek liet. Leven op straat is zo gevaarlijk is en verkrachting bijna elke dag voorkomt, heeft ze zich altijd voorgedaan als een jongen. ‘Dit was de enige manier voor mij om niet verkracht te worden’. Ze heeft dit enkele jaren kunnen volhouden. Ze is ongetwijfeld één van de vele kinderen in de wereld die dit meegemaakt hebben. Dit heeft haar het idee gegeven om een opvangtehuis op te richten voor kinderen die net zoals zij op straat leefden. Als naam koos zij “Favos de mel” dat staat voor honingraat. Dankzij de Belgische v.z.w. Kinderen van Rio, die Favos de Mel al steunt  sinds 1992, kan de werking van de school gegarandeerd worden. Het tehuis Favos de Mel is gelegen in Caxias, één van de armere wijken van Rio. Hier wonen ongeveer drie miljoen mensen. Brazilie heeft een groot economisch potentieel en heeft grote rijkdommen, toch investeert de overheid te weinig om het probleem van de straatkinderen op te lossen. De kloof en het contrast tussen arm en rijk blijven groot.

Hard-knock Life

De rijken vinden dat ze de armen niet moeten helpen omdat ze bestolen worden. De armen zeggen dan weer dat  ze moeten stelen omdat de rijken hen toch niet helpen. De prachtige natuur, de mooie stranden, het carnaval en het voetbal, staan in schril contrast met de sloppenwijken. Deze “favelas”, waar de vervuilde beekjes en open rioleringskanaaltjes tussen de  krotten lopen. Vele gezinnen en families moeten overleven in deze zelf in elkaar geknutselde huisjes. De gemiddelde oppervlakte van deze huisjes ligt rond  tien à twaalf vierkante meter. Hier wonen ze met acht tot tien mensen, opeengepakt, zonder de minste privacy. ‘Ik heb toestanden gezien die je niet in woorden kunt uitbrengen’, zegt Mieke Van Laeke, mede sponsor van de v.z.w. Kinderen van Rio. Eén derde van de bevolking van groot Rio, zo’n zes miljoen mensen, leeft en woont in de favelas. Een zesde van de Braziliaanse bevolking leeft onder de armoedegrens. Deze cijfers zijn redelijk verontrustend. Herman Costima wou daar iets aan doen.

Hij sponsort en helpt Favos De Mel als sinds 2003. Toen hij voor de eerste keer naar de favelas trok om er een film te maken, zag hij de gruwelijke wereld waarin de mensen wonen of er toch proberen te wonen. ‘Vele komen met tranen in hun ogen terug na hun bezoek aan de favelas’. Bij zijn thuiskomst startte hij meteen met het monteren van zijn film. Naarmate de film tot stand kwam, nam hij het besluit om Favos De Mel mee te sponsoren. Per jaar doet hij een gift van duizend euro, maar daar blijft het niet bij. Hij gaat samen met de v.z.w. Kinderen van Rio twee maal per jaar naar de school Favos De Mel, om renovatie-werken te verrichten aan de school. Natuurlijk gaan ze dan ook na of het geld wel goed besteed word. Het geld dat de school draaiende houdt, komt er door het aantal giften en acties die worden ondernomen in België. Er is zo’n tweeduizendvijfhonderd euro per maand nodig om alle kosten te kunnen dekken. De laatste grote actie die de v.z.w. heeft gedaan was “Samba Local” in het Antwerpse “Café Local”. Daar zijn ongeveer vijfhonderd mensen komen dansen om geld in te zamelen. Deze actie bracht zo’n vijftienduizend euro op, een vorige actie was een etentje met als kok de alom gekende twee sterren chef Wout Bru. Dit bracht zo’n zesduizend euro op.

Te hard werken

De lage lonen liggen aan de basis van de kinderverwaarlozing. Ouders die verplicht worden 60 of 70 uur per week te werken om voldoende geld te verdienen om te kunnen overleven, hebben geen tijd of aandacht voor hun kinderen. De kinderen zelf worden ook ingeschakeld om  voor inkomsten te zorgen. ‘Ze zoeken in vuilnisbelten naar materialen die ze kunnen hergebruiken of te verkopen’. De straat is hun leefwereld. Ruim vier miljoen kinderen genieten van geen enkele vorm van onderwijs. Slechts één kind op drie die naar school gaat, maakt de lagere school af en dan nog wel in een gemiddelde periode van twaalf jaar, in de plaats van de gebruikelijke acht jaar.

In 1992 woonde Dalila met 24 kinderen samen in één gedeelte van het huidige tehuis. Zij was de moederfiguur die voor al deze kinderen zorgde. Ze sliepen en leefden samen in één ruimte die overdag dienst deed als leefruimte en 's nachts als slaapzaal. Geld voor matrassen was er niet en iedereen sliep met enkele dekens op de grond. ‘Het waren geen gemakkelijke tijden maar de kinderen waren wel veilig bij mij’. Keuken, sanitair en slaapvertrek werden in 1994 en 1995 bijgebouwd. Tegenwoordig is Favos de Mel een dagverblijf waar een 60 tal kinderen van zeven uur ‘s morgens tot zeven uur ‘s avonds verblijven. Alle kinderen worden ‘s morgens als ze toekomen gekleed, krijgen eten en gaan naar school. 

Toekomst dankzij onderwijs

Onderwijs en opleiding zijn de steunpilaren voor een betere toekomst, daarom word er ook in Favos de Mel veel aandacht aan besteed. Het niveauverschil tussen openbaar onderwijs en het privé onderwijs is heel groot. Weinig kinderen uit het openbaar onderwijs slagen voor het ingangsexamen voor hogere of universaire studies. De slimste kinderen van Favos de Mel gaan naar privé scholen waarvoor het onderwijs moet betaald worden. Alle kinderen krijgen van jongs af aan bijlessen. Het project werpt vruchten af. De eerste kinderen volgen met succes hoger of universaire onderwijs. Voor ieder kind word aan de toekomst gewerkt volgens zijn of haar mogelijkheden.  Van de driehonderdvijftig kinderen die in de loop der jaren in Favos de Mel hebben verbleven is slecht één kind terug op straat terecht gekomen. Omdat het aantal straatkinderen in Favos de Mel bleef stijgen groeide het basistehuis uit zijn voegen. Daarom werd beslist een tweede tehuis bij te bouwen. 

De droom gaat verder

Het werd Favos de Mel twee. Het is gefinancierd met 220.000 euro aan Belgische giften, de bouw duurde drie jaar. In november 2003 werd het tehuis geopend in aanwezigheid van de Belgische consul en de plaatselijke autoriteiten. De kinderen verblijven hier in een soort van semi-internaat, van maandag tot vrijdag. Meestal krijgen ze voor het weekend een voedselpakket mee, waarvan dan heel het gezin kan meegenieten. Probleemgezinnen worden ondersteund en begeleid door een team van psychologen, pedagogen en sociale assistenten. Voor ieder probleem word naar een gepaste oplossing gezocht. In Favos de Mel vinden de kinderen de rust, het evenwicht en de structuur die ze thuis niet hebben.

Voor meer informatie om de v.z.w te sponsoren kun je terecht op facebook of op www.donorinfo.be en doorklikken naar Kinderen Van Rio.

“God heeft mij meer gegeven dan ik verdiende”


Dalila Gerlani (39) is opgegroeid op straat in Rio De Janeiro de gevaarlijkste stad ter wereld.


“Op het moment dat mijn moeder in verwachting was van haar vijfde kind vroeg ze of ik op mijn klein zusje kon passen. Toen is ze weg gegaan en niet meer teruggekeerd. Ik leefde samen met mijn moeder tot ik vijf jaar oud was. Ik was het vierde kind van de vijf. We moeten er gewoon voor zorgen dat in de toekomst moeders in Rio niet hetzelfde doen wat mijn moeder deed. Zo vermijden we dat kinderen op straat belanden. Uiteindelijk heb ik mijn moeder terug ontmoet maar ze is in 2004 overleden. Ik ben niet boos op haar omdat ze mij verlaten heeft. Ze hield van mij, daar ben ik zeker van. Ze had het gewoon heel moeilijk. We moeten proberen de basis te veranderen van de families en niet alleen van het kind, anders begint het weer opnieuw. Als we de ouders niet op hun verantwoordelijkheid wijzen, blijft het voor hen gemakkelijk om hun kind af te staan. Ik ben echt een gelukkig mens en ik denk altijd “god heeft mij meer gegeven dan ik verdiende.”

Straatkinderen in cijfers


In totaal leven één op zes mensen in krotten, dat zijn er meer dan één miljard. 


In de derde wereld landen leven bijna alle mensen in krotten. Wereldwijd gaat het om een derde van alle stadsbewoners. Vooral de sloppenwijken in Brazilië steken hier met kop en schouders bovenuit. Hier telt met nu ongeveer 170 miljoen geregistreerde inwoners. De helft van de bevolking, zo’n 80 miljoen mensen, is jonger dan 21. Volgens Unicef woonde in het jaar 2000 ongeveer 25 miljoen kinderen op de één of andere manier op straat. Twee miljoen kinderen wonen permanent op straat. Ze hebben geen enkel contact met thuis en hebben geen bescherming. In Rio alleen al zijn het er 30000. De kinderrechtbank van Rio de Janeiro zegt dat ieder jaar 1000 tot 1500 straatkinderen een gewelddadige dood sterven. Ze worden onder meer vermoord door doodseskaders. Nederland en België kennen geen sloppenwijken meer. Elders in Europa bestaan ze nog wel, bijvoorbeeld rond Napels (Italië) en Sevilla (Spanje).













Bron: interview met Herman Costima en Dalila Gerlani.